۱

سربسته باش پیشانی شکسته
 زنهاری که از این خزان خسته می وزد
 چیدن محبوبه های شب را
 تنها به یاد خواهد داد

۲

در تاریکی همین دور و برهای بی راه ماه
همیشه تورهای تنیده ی بسیاری گسترانیده اند
 عاقل باش
سرپیچی کن از هر چه بود
 از هر چه هست
 از درها و زدن ها و آری ها و آدمی
 از دستور و از گرفتن
از گفتن ... از سکوت
سرپیچی کن از وزیدن باد
 از پرده از پنجره از سایه از پاسبان
 او که از آشناترین تنگه ها
به منزل امکان رسیده است
 حتما نزدیک ترین مقصد زندگی را گم خواهد کرد
دریغا مسیر مستقیم
 میان بر بی راه و بی هودگی
او که جهانش از جسارت یکی پشه ی کور کوچک تر است
 هرگز لذت عبور از راه های نا آشنا را نخواهد چشید
سرپیچی کن پروانه ی خوش نشین یکی نسترن
 عنکبوت ها نیز
گاهی شبیه ما
همزادان همین خرداد خسته اند

۳

باد می آمد یا نمی آمد نمیدانم
 اما دو کبوتر دلگیر
زیر سایبان شکسته ی بی حصیر
داشتند حرف می زدند
 یکیشان کمتر خسته خاموش
آن دیگری بی حواس پرگو بی پروا
هوا پر از تنفس تیغ و ردپای پرنده بود
 می گویند
 گربه های گرسنه هم خواب می بینند
داشتم چه می گفتم
ناگهان صدای سه تار کهنه شکست
یک نفر گفت
 تمام کودکان زنان و پیران خسته
باید در خانه بمانند
هوا آلوده است
شهر آدمی آسمان آلوده است
سه ماه و دو هفته و چند روز تمام بود
که دیگر باد نمی آمد
یادم آمد
یکیشان پر زده رفته بود
اما آن دیگری بی حواس پرگو بی پروا
داشت با خودش هنوز
 هنوز داشت با خودش حرف می زد
گربه
به سایه بان شکسته ی بی حصیر رسیده بود

۴
دنیای غم انگیز نادرستی داریم
 خیلی ها سهم شان را
در اشتباه یک باور ساده از دست داده اند
 خیلی ها رفته اند رو به راهی دور
که نه دریچه ای چشم به راه و
 نه دریایی که پیش رو
 عبور از این همه هیاهو
دشوار است
 معلوم نیست این قهقهه ی کدام کباده کش کور است
 که نمی گذارد حتی باد
هق هق خاموش زنان سرزمین مرا بشنود
حیف که شاعرم
چقدر دلم برای سردادن یک شعار ساده
لک زده است
زنده باد پرندگانی که نیم ساعت پیش
از بالای این بادیه
 سمت سایه های بالادست
 نمی دانم رفتند یا بازآمدند
گریه کنید رویاندیدگان جنوبی ترین ترانه های من
کسی نیست
 کسی نیامده
کسی نمی اید
 من این راز را از مویه های مادرم آموخته ام
 خسته ام کرده اند
دیگر از هیچ کسی نخواهم پرسید
 این که این همه خسته
 این که این همه خودفروش
 این که این همه ناامید
این که
این که قرار ما نبود .

در انتهای هر سفر
 در ایینه
 دار و ندار خویش را مرور می کنم
این خک تیره این زیمن
 پایوش پای خسته ام
 این سقف کوتاه آسمان
 سرپوش چشم بسته ام
 اما خدای دل
 در آخرین سفر
 در ایینه به حز دو بیکرانه کران
به جز زمین و آسمان
چیزی نمانده است
گم گشته ام ‚ کجا
ندیده ای مرا ؟

حسین پناهی

ارغوان ! شاخه ی هنخون ِ جدامانده ی من
 آسمان ِ تو چهرنگ است امروز ؟
 آفتابی ست هوا ؟
 یا گرفته ست هنوز ؟
من در این گوشه که از دنیا بیرون است
 آسمانی به سرم نیست
از بهاران خبرم نیست
 آنچه می بینم دیوارست
 آه ، این سخت ِ سیاه
آن چنان نزدیک است
 که چو بر می کشم از سینه نفس
 نفسم را بر می گرداند
 ره چنان بسته که پروازِ نگه
در همین یک قدمی می ماند
 کورسویی ز چراغی رنجور
 قصه پرداز ِ شبِ ظلمانی ست
 نفسم می گیرد
 که هوا هم اینجا زندانی ست
 هر چه با من اینجاست
 رنگ ِ رخ باخته است
 آفتابی هرگز
 گوشه ی چشمی هم
 بر فراموشی ِ این دخمه نینداختهاست
 اندرین گوشه ی خاموش ِ فراموش شده
 کز دم ِ سردش هر شمعی خاموش شده
یاد ِرنگینی در خاطر ِ من
 گریه می انگیزد :
 ارغوانم آنجاست
 ارغوانم تنهاست
 ارغوانم دارد می گرید
 چون دل ِ من که چنین خون آلود
 هر دم از دیده فرو می ریزد
ارغوان !
 این چه رازی ست که هر بار بهار
با عزای دل ِ ما می آید
 که زمین هر سال از خون ِ پرستوها رنگین است
 وین چنین بر جگر سوختگان
 داغ برداغ می افزاید
ارغوان ، پنجه ی خونین ِ زمین !
 دامن ِ صبح بگیر
 وز سواران ِ خرامنده ی خورشید بپرس
کی بر این دره ی غم می گذرند
ارغوان ، خوشه ی خون !
 بامدادان که کبوترها
بر لب ِ پنجره ی باز ِ سحر غلغله می آغازند
 جان ِ گل رنگ ِ مرا
 بر سر ِ دست بگیر
 به تماشاگه ِ پرواز ببر
آه ، بشتاب که همپروازان
 نگران ِ غم ِ همپروازند
 ارغوان ، بیرق ِ گلگون ِ بهار !
 تو برافراشته باش
 شعر ِ خونبار ِ منی
 یاد ِ رنگین ِ رفیقانم را
بر زبان داشته باش
تو بخوان نغمه ی ناخوانده ی من
 ارغوان ، شاخه ی همخون ِ جدامانده ی من !

ه.الف.سایه